Śmierć podgląda poczynania bohaterów w poezji i prozie od niepamiętnych lat. Mamy z nią do czynienia w mitologii, w literaturze wszelkich epok.

 

Pytanie: „co jest po przekroczeniu granicy między życiem a śmiercią?” non stop frapuje ludzkość. W różnorodnych kulturach stworzono przeróżne metody chowania zmarłych. Jedni po skremowaniu rozrzucani są po planecie, inni chowani za pomocą usług pogrzebowych na cmentarzu. W Chinach znajdują się zwisające trumny, gdzie indziej z prochów z ciał wyrabia się ozdoby, inne ciała po prostu zostawia się pod gołym niebem i umożliwia sępom ich zeżarcie.

Odczytując baśni z minionych czasów i różnorodnych kultur ma się możliwość uchwycić bardzo wiele przykładowo o metodach kremacji. Mroczny żniwiarz pojawia się wszędzie w literaturze, choćby w bajkach dla dzieci. Przeważnie przedstawiana bywa jako coś niechcianego, koniecznego i okrutnego, a pochówek bohaterów kojarzy się z bólem.

Jako że sen wieczny towarzyszy życiu każdego człowieka, wydaje się być problemem istniejącym i istotnym także w sztuce i literaturze. Skutkiem tego tradycje pogrzebowe także nie stają się mniej kluczowe. Autor, chcąc przekazać w pełni jakiś nastrój pewnych czasów, najczęściej winien przekazywać fakty, przede wszystkim jeżeli pisze się o tradycjach pogrzebowych swych bohaterów, szczególnie tych historycznych.

Bowiem czyż lektura na temat faraonów grzebanych przykładowo po chrześcijańsku na cmentarzach, zamiast w grobowcach mogłoby być autorytatywne dla czytającego? Czyż zakłady pogrzebowe zbudowane na Islandii w czasach Wędrówki Ludów, kiedy przecież swych zmarłych puszczali w łodziach na wodę byłyby realistycznym obrazkiem?

Na terytorium polski, jeśli mieszka się w metropolii, jest się raczej przyzwyczajonym do mijania usług pochówkowych, wystawionych trumien albo popielnic, ponieważ miejsc takich założonych jest sporo, zaś konkurencja na rynku cały czas wzrasta. Usługi pochówkowe zabierają zwłoki zmarłego z miejsca śmierci, przygotowują je do pogrzebu. W każdym jednak miejscu na ziemi przebieg pogrzebu wygląda całkiem inaczej, natomiast na przykład twórczość pisarska, obok przeżyć postaci, daje wgląd w obrzędy pochówkowe, praktykowane w danym miejscu i czasie.